فایده امام غایب

وجود امام، هدف اصلى نظام خلقت و رابطه ميان عالم مادى و عالم ربوبى است .امام سجاد(ع)مى فرمايد: ما امان اهل زمين هستيم، چنان كه ستارگان، امان اهل آسمان اند. به واسطه ماست كه آسمان به زمين فرود نمى آید.... به واسطه ما باران رحمت حق، نازل و بركات زمين خارج مى شود. ما اگر روى زمين نبوديم، زمين اهلش را فرو مى برد(1)
بديهى است كه حضورو غيبت او در ترتب اين آَثار تفاوتى ندارد. حضرت در ادامه مى فرمايد: تا حال هيچ وقت، زمين ازحجَت خالى نبوده است، ولى آن حجت، گاهى ظاهر وگاهى غايب است راوى مى گويد: گفتم: مردم چگونه ازامام غايب بهره مى برند، فرمود: همان گونه كه ازخورشيد پشت ابر بهره مى برند.
(2) فايده ديگر اين است كه امامى كه غايب است و قراراست در آينده ظهور كند، انتظار مى آفريند، و انتظار مايه اميدوارى است. اميدوارى به آينده اى روشن، چراغ راه وازبزرگترين اسباب موفقيت و پيشرفت است . اين ويژگى، مختص شيعه است كه به انتظار اعتقاد دارد، ولى در ساير فرقه ها- به جهت عدم اعتقاد به چنين امرى- احساس پوچى و يأس فراوان است. پس فوائد وجودى امام غايب، پوشيده نيست، بلكه او همانند آفتاب پشت ابر، براى موجودات نافع و مفيد است. براى آگاهى بيشتر به فايده وجودى امام، به زيارت جامعه مراجعه كنيد.(3)
فايده حضرت وجود حضرت مهدى (ع)منافع بسيارى داردكه برچند گونه است:
قسم اول: منافع آن حضرت، چه غائب باشد و چه ظاهر و آن بر دو نوع است:1 تمام خلايق در آن شریك هستند مانند: زندگى و بقاى در جهان. 2. افاضات علمى و عنايات ربانى كه به مؤمنين اختصاص دارد مانند: واضح نمودن وقت نمازهاى يوميه و...
قسم دوم: منافع زمان غیبت آن حضرت، آن هم بر دو نوع است
1- مخصوص به مؤمنين است و آن بسيار است، مانند: ثواب هاى بسيارى كه بر انتظار زمان ظهور آن جناب مترتب است.
2- مخصوص كافرين و منافقين است و آن مهلت دادن و تأخير عذاب آن هاست
قسم سوم :منافع زمان ظهور آن حضرت است و آن دو نوع است:
1- شامل تمام موجودات مى شود. مثل انتشار نور، ظهور عدلش و امنیت راه هاى بلاد و ظهور بركات زمين و...
2- مخصوص مؤمنين است كه بر دوگونه است: الف: براى زندگان آن ها و آن بهره ورى شرف حضور آن حضرت و استفاده ازنور آن جناب و فراگرفتن ازعلوم آن بزرگوار و برطرف شدن بيمارى ها وگرفتارى ها و بلاهاازبدن هاى ايشان است. ب: براى مردگان آن ها:ازجمله خوشحالى ظهور آن حضرت در قبرهاى شان، وازجمله منافع براى اموات مؤمنين، زنده شدن آن ها است .(4)

|+|

نقد کتاب

 التفسير و المفسرون : دکتر محمد حسين ذهبي

کتاب «التفسير و المفسرون» از جمله منابع درسي در برخي از مراکز دانشگاهي فريقين به شمار مي آيد که توسط  دکتر محمد حسين ذهبي يکي از عالمان معاصر اهل سنت نوشته شده است.  اين کتاب از کتب مشهوري است كه به بررسي تاريخ تفسير قرآن در عهد صحابه وتابعين و پس از آن پرداخته است. نويسنده ضمن بيان اقسام روشهاي تفسيري، روش شماري از مفسران اهل سنت و شيعه اثنا عشري را بررسي كرده است. اين كتاب  كه در مصر مكرر به چاپ رسيده، از جمله كتبي است كه در ايران نيز مورد اهميت قرار گرفته و بسياري به آن استناد مي كنند!

اين کتاب با ديد بسيار منفي به شيعه نگاشته شده که يکي از اهداف آن نفي و نقد متعصبانه عقايد و کتب تفسيري غير اهل سنت، بوده است. مباحث کتاب چنان سامان داده شده است که جبريه (اشعري مسلکها) را متن اسلام و ديگر فرقه هاي اسلامي(شيعه، خوارج و معتزله) را «اهل الاهواء و البدع» معرفي مي کند. ذهبي در معرفي عقايد شيعه به کتاب«الوشيعة في نقد عقايد الشيعه و تاويل مختلف الحديث» ابن قتيبه استناد مي کند که حداقل نتيجه آن ايجاد ذهنيت منفي درباره عقايد شيعه است.

در اين کتاب علاوه بر مباحث تفسيري و تاريخي به معرفي و نقد و بررسي کتب تفسيري نيز پرداخته شده است. اما در معرفي نقد و بررسي تفاسير مذهب اهل بيت نيز در چارچوب عدل و انصاف حرکت نکرده است که اين يا ناشي از کمبود اطلاعات وي از تفاسير مذهب اهل بيت و يا به سبب تعارض با حوادث و وقايع روشن و انکارناپذير تاريخ است. نويسنده اين کتاب تمام تفسيرهاي شيعه را تفسير به راي مذموم بشمار آورده و شيعه را به اموري مانند تعطيلي عقل در تفسير و تحريف قرآن متهم کرده است. او شش کتاب از کتب تفسيري شيعه را مورد بررسي قرار داده و در بررسي هاي خود مطالب غير علمي و قابل تاملي ارائه کرده است. وي مرآة الانوار را در شمار مهمترين تفاسير شيعه ذکر کرده است و حال آنکه هيچ شيعه اي آن را از تفاسير مهم خود نمي داند.

|+|